I damn near didn’t go to the Anawangin Cove beach trip my friends from work were organizing. For one thing, I’d been feeling strangely lethargic and exhausted all week. Then I was told we’d be heading to a remote island with no electricity, running water, or anything that’s been invented after the 1800s, and that we’d be sleeping in tents. I’m not sure what exactly it was that convinced me to go but whatever it is, I’m glad I stopped being such a pussy. This beach trip was quite an experience.
On my way up north
I wish I could tell you what the ride to Zambales was like but unfortunately, I was asleep most of the time except for the part where everyone whipped out their cameras. Oh, and I made myself semi-useful and became bag-carrier when we went to the wet market to grab ourselves some meat and a grill. It was another one of those moments where I felt very inadequate as a woman because I didn’t know shit about what kind of cut to buy for liempo or anything like that. The boys did the shopping while I just kind of stood and…watched. And waited for them to hand me the plastic bags of food. I’m going to make someone a really great housewife someday.
On an island in the sun
To get to Anawangin Cove, we parked the car on the mainland and took a 20-minute boat ride around a peninsula-like island to get to the most gorgeous beach I’ve ever seen. It was like something out of Survivor and what really struck me that the shore was dotted with fir trees instead of the usual palm and coconut trees. There was no electricity, no cell phone signal, and the only form of running water we had was a pump that led to a freshwater well. Besides us, the only other inhabitants of the island is this family who takes care of the beachfront. I was madly in love. I’m the type who’d rather relax in isolated beaches instead of partying hard at places like Boracay and up until last weekend,I’ve never been to a non-tourist trap island in my life. I immediately began plotting ways as to how I could stay in this cove for good despite my very limited nature survival skills. Perhaps I could build a hut in the forest nearby using dried leaves, live on fruits and fish (even though I hate fish), and make money by ferrying people to the mainland and back. I’ll be like Tom Hanks in that movie and make friends with a beach ball. I shall defend my island with sharp sticks and rocks.
We’ll be playing and having fun
(Click here and here for more beach insanity videos.)
Once we had our tents set up, it was smooth sailing. I dove into the ocean with everyone, then spent some time lying on the sand, reading a book and napping. Dinner was liempo and a shitload of rice. I’m not a rice nor a liempo person but for some reason, rice doused in a lot of toyomansi tastes excellent after a nice long frolic in the saltwater. We planned to spend the rest of the evening just drinking and talking but the stupid weather ruined things. At 6 pm it started to rain heavily and for the lack of anything better to do, we stayed in the tents and played cards. (I finally finally know how to play pusoy dos. Sort of. I can never get the hang of those card games, which makes me a really uncool person to be with at times like this.) By 8:30 we were dead til 8:30 the next morning because it was so cold and we were, for some reason, really exhausted.
If I could only get you ocean side
More frolicking in the ocean on day two and a lot of camwhoring. Sometime in the middle of the morning, the guy we paid to ferry us back to the mainland arrived and informed us that we apparently left the headlights of the car on the entire time. The batteries were very very dead. I couldn’t decide if that was good news or bad news, but eventually my sense of responsibility kicked in and I grew worried that we’d get stranded here for a while. Living on an island only sounds good in theory, but I bet I’d get sick of the sand and the sun after a week and start longing for buildings, pollution, and the assholes on the street. Once we reached the mainland, it didn’t take too long for us to find a willing guy to lend us a car battery we could use to jack power from. We paid them in gin and some cash and we were back on the road, speeding towards Manila and Monday and the humdrum monotony of our jobs. But not before we stopped by Subic for two hours to do some unexpected money spending and a delicious dinner of kare-kare and bulalo in Pampanga.
Now that I look back at how depressed I was before I started working, I feel a little embarrassed about all that stupid existential angst. This weekend proved to me that the fun doesn’t stop just because I’m now “grown up” and out of college. Life is full of surprises and it sure is damn good to be alive.
Props to Reg for organizing such an awesome trip and for being an excellent driver; Kat for being a great camwhore buddy; Paul for the delicious food; and Randy for providing the line that sums up the whole trip: “Into the tubig!” I wish I could point you guys to my Multiply site where I uploaded the rest of the Zambales photos, but I don’t want any perverts to get pixel copies of me in a bikini.
My name is Lauren Dado and this is my personal blog. I like nerdy things, scary things, and pretty things. I'm not really always right. (
Anawangin is my second home, Laur. Glad you loved it. :)
hi lauren, can you pls share your itinerary? and how to get to anawangin?
thanks.
pasay terminal victory Liner Bus near mrt station
cubao terminalvictory Liner bus
sampaloc terminal victory Liner bus front of UST
caloocan terminal victory Liner bus near LRT station
ride @ IBA,STA.CRUZ puede din olongapo transfer nga lng tas baba ng san antonio.skay ng tricyle pundkit dulo hnpin c william para hitd kau s anawangin.09291713598 txt william 200 per person
Hi Lauren, I’m from Pangasinan. I got so excited reading your blog. I saw some of the pictures and i love the place. Can you please share to me how to get there, what are the things we should bring with us, and things to avoid, etc.
Thanks!
hi..it was awesome! great place! can you help me on how to get there? and how much the boat ride? what things do we need to bring? thanks!
200 per person.tga san antonio akokung gus2 nio punta d2 txt nio nlng ako 09062355615 or william n my bangka at mgh2tid s nio s anawangin 09291713598 tel u nlgay ni alking un # nia.
Behind the Beauty of Anawangin
Holy week,..long weekend ng March, nagkasundong mag out-of-town ang sampung magbabarkada. Ang napiling lugar, Anawangin. Para medyo malayo naman sa polusyon ng Maynila at ma-relax naman ang mga utak mula sa araw-araw na stress ng opisina. A week before pa lang nakapagpa-reserve na kami ng tickets sa bus, seat # 1 to 10 pa nga kami,ganun ka-excited. Wednesday 12midnight ang byahe namin, mabilis at maluwang naman ang kalsada kaya alas-tres pa lang ng madaling araw ng huwebes nasa SanAntonio na ang grupo. Ang San Antonio ay isang bayan sa Zambales na jump-off para papuntang Anawangin.
Madilim pa ng mga oras na yun kaya tambay muna kami sa plaza ng San Antonio, kwentuhan at kulitan muna habang nagpapa-umaga para makabili sa palengke ng iba pang madadalang pagkain, habang ang iba’y nakikipag-negotiate na ng tricycle patungong Pundakit (shoreline para maka-arkila ng bangka patungong Anawangin. Very entertaining ang mga tricycle drivers (dahil kikita nga naman sila sa amin), halos lahat nag-aagawan para lang kontratahin sila, nakilala Ko dun si Kodz, siya yung pinili namin kasi siya yung mukhang mas informative, yung iba halatang pera lang ang habol. Ayon kay Kodz lagi siyang naghahatid dun, marami na rin daw siyang suking manilenyo at labing-isang beses na daw siyang nakapunta sa Anawangin mismo. Sa tagal ng kwentuhan namin wala siyang nababanggit na delikado o sakunang pangyayari sa lugar, pawang kagandahan lang ng lugar, binigay pa nga niya yung cell number niya para ma-text ko raw siya kung pupunta uli kami dun.
Mga 15 minutes from San Antonio to Pundakit, pagdating dun negotiate na kami ng bangka, nakilala namin si Vic, isang bangkero sa Pundakit, wala kaming ibang usapan kundi kung magkano ang kontrata sa kanya at kung kailan kami muli susunduin mula Anawangin.
Around 7am nasa Anawangin na kami, hanap agad ng magandang camp area sa gitna ng matataas na pine trees, di ko ikakaila na maganda ang lugar, tahimik at relaxing. Habang nag-aayos kami ng mga gamit at nagpi-pitch ng mga tents, lumapit ang isang ale sa amin, maganda ang ngiti at mukhang mabait, malumanay ang boses niya ng sinabi niyang siya ang caretaker ng isla, siya daw si Aling Ligaya. Umalis saglit at bumalik na may kasama pang isang babae, buhat nila ang isang maayos na papag na gawa sa kawayan, binaba nila sa gitna ng area namin at sinabing patungan daw ng mga pagkain o anumang gamit. Sabay alis, walang ibang sinabi kung may bayad man yun o wala, pero napagtanong namin sa mga katabi naming naka-camp na dun na P50 per head at per day daw.
Habang nag-aayos ang grupo may mga nagluluto na ng pancakes for breakfast, set na din ng tripod ng camera at picture taking na agad, halatang sabik ang isat-isa sa muling pagsasama ng tropa, matagal na rin kasing walang get-together dahil puro busy sa trabaho at kayod talaga para sa mga magagandang plano sa pamilya.
After breakfast excited na ang lahat lumublob sa dagat, kanya-kanyang labas na ng mga snorkel, goggles, vest at fins, makikita sa mukha ng bawat isa ang excitement na i-enjoy at i-explore ang lugar. Di alintana ng lahat ang lamig ng tubig basta sige lublob, kwentuhan, tawanan, halos wala ring pahinga ang mga digicams sa kakakuha ng pictures. Enjoy ang lahat, walang kj, lahat nakangiti, nakatawa, masayang-masaya ang tropa, ang tropa na walang ibang hangarin kundi ang i-appreciate ang ganda ng Anawangin.
Kinagabihan, set-up na ng lamp, habang nagluluto ng dinner ang ilan, nakapalibot naman ang iba sa kamustahang kwentuhan, bumangka si Mel, tropa ko since college na arkitekto na, bumanat na naman siya ng mga magic tricks niya kasama ang isa pang tropa na lagi niyang nililibang, kami naman kahit bilib sa ginagawa niya di na lang naming pinapahalata. Natatandaan ko pa nun na nagbilin ako ng pasalubong kay Mel kasi naka-line up na siya sa opisina nila na pupuntang Hawaii. Natapos ang gabing yun sa malalakas na tawanan at masasayang kwentuhan.
Kinabukasan, Biyernes Santo. Snorkling uli ang ilan sa tropa, explore uli sa islang may magagandang corals at makukulay na isda, halos di mo mamamalayan ang oras sa sobrang pagkalibang.
Pagdating ng Lunch time, sabay nagsalu-salo ang buong tropa sa pagkain, pagkatapos yung iba umidlip sa pagkapagod. Bandang hapon ng nagkayayaan yung apat pa naming kasama na mag-swimming uli, dalawa sa kanila ang naka-vest kasama si Gwen, girlfriend ni Mel. Di naming akalaing may naghihintay na sakuna para sa kanila ng mga panahon na yon. Habang nagpapahinga kami sa camp site, bandang alas-kwatro ng hapon, nagulantang ang katahimikan dahil sa pagdating ng isang kasama nila Mel galing sa dagat, tumatakbo’t hinihingal habang sinasabing “nalunod si……nalunod si……”…..di pa man din siya tapos sa sinasabi niya agad naming dinampot yung natitirang vest at snorkel, dahil sa pagka-intindi naming nalulunod pa lang siya ng mga panahong yon. Hinihingal sa pagkakatakbo ng pagdating namin sa lugar, marami ng nakapalibot na tao. Pagpasok ko sa loob, nakita ko ng umiiyak si Gwen sa tabi ni Mel. Si Mel walang malay at langtang gulay habang sini-cpr ng dalawang lalaking di namin kilala, yung ibang kasama naming nangontrata na ng bangka para madala agad si Mel sa hospital.
Habang nasa bangka kahit walang malay patuloy naming kinakausap si Mel at pinipisil ang mga daliri sa kamay at paa niya. Halos paliparin ng bangkero ang bangka laban sa mga malalakas na alon ng hapon na yun. Bawat minuto parang ga-oras ang tagal ng byahe namin dahil sa layo. Tinatanong naming ang diyos kung bakit, mabait naman si Mel, mabuting anak sa pamilya niya, matulungin sa tropa, kwento pa nga ng girlfriend niya may ipon siya para sa pagpapatayo ng bahay para sa nanay niya, marami pa siyang gagawin….bakit si mel?
Pagdating ng Pundakit, ang daming tao pero kakaunti ang nagkukusang tumulong, kailangan mo pang murahin para tulungan ka sa pagbuhat. May nurse na lalaking lumapit he knows cpr daw, kaya bomba uli kami kay mel habang hinihintay yung ambulansya na pinatawag ng pulis na nakatalaga dun. Ilang minuto din bago dumating yung ambulansya. Kinailangan pa naming buhatin ang mabigat na katawan ni mel papunta sa gate ng resort para maisakay siya sa ambulansya, tantsa ko nasa 20 meters din ang layo. Dun namin na-realize na ganun kalayo ang tatahakin sa tuwing magkakaroon ng sakuna sa Anawangin.
Pagkarga kay Mel sa ambulansya, salpak agad ng driver ng oxygen kay mel, akala naming magiging ok na ang lahat, tsaka namin nalaman na ibabyahe pa sa kabilang town (San Marcelino), dahil wala raw hospital sa San Antonio,..Ang tanong, Bakit walang hospital sa San Antonio?
Ang nagpapalakas ng loob namin ay yung maayos pa ang kulay ni Mel at may pulso pa siya , alam namin na aabot siya kung madadala lang agad sa Ospital. Pero sadyang ayaw makisama ng tadhana ang tagal na naman ng byahe namin bago makarating sa Ospital. Pagdating sa San Marcelino Hospital, ilang minuto lang ng mailipat si Mel sa kama ng ospital, dun na sinabi ng duktor na din na niya kinaya…wala na si Mel..Ganun kabilis ang pangyayari..Di man katanggap-tanggap.
Pagsunod ng ibang kasama namin sa San Marcelino Hospital, dun namin sila nakausap tungkol sa pangyayari. Ayon kay German, (isa sa apat na magkakasama), tahimik at mababaw ang tubig, umabot man ng ilang metro mula sa pampang ang babaw pa rin daw. Nung nagsi-swimming sila, medyo may distansiya si Mel sa tatlong kasama, nagulat na lang sila ng biglang nagpupumiglas at sumisigaw si Mel na para bang may puwersang humihila sa kanya na sadyang di niya makayanang labanan. Magaling lumangoy si Mel, at lalong hindi siya lasing, wala sa sampung magkakasama ang nakainom, kaya nagtataka sila kung bakit di niya magawang makalangoy. Sumaklolo si German pero paglapit niya kay Mel di niya akalaing ganun kalakas ang pwersa ng current sa ilalim ,gayung tahimik naman ang tubig ng lumusong sila. Parang may halimaw sa ilalim na gutom sa pagkuha ng buhay ng tao.,..di kinaya ni German kaya pinilit nilang makaahon agad para makahingi ng tulong. May sumaklolo pero di rin nagtagumpay na masagip si Mel, nung may pangalawang sumaklolo tsaka lang daw nakuha si Mel na wala ng malay. Ganun daw ang pangyayari. Paano pala kung walang kusang tumulong?..malamang pati katawan ng biktima ay din a makuha.
Walang “Danger” signs sa paligid,..wala ring Lifeguard,..wala ring salbabida man lang na pwede mong ibato sa nalulunod. Para saan yung sinisingil ng caretaker ng isla?…ano lang ba yung maglagay man lang sana ng signs para aware ang mga tao na ganun pala ka-delikado sa lugar nila. Hindi kapakanan ng mga campers ang priority ng caretaker. Lahat ng ganda ng Anawangin ay nabura dahil sa pangyayaring yon, wala ka ng proteksiyon sa isla ang layo pa ng hospital na pagdadalhan sayo kung may sakuna.
Sabi pa ng isang nurse sa hospital na nakausap namin, di lang minsan may ganung pangyayari, dati daw may pamilya pang nalunod, meron din daw isang case na swimmer pa yung nalunod, Puro dayo daw yung mga nagbubuwis ng buhay, halos taun-taon daw. Bakit di man lang nababalita?..maging sa internet walang ibang balita kundi kagandahan ng lugar.. Kaya pala tahimik lang ang mga locals, mga tricycle drivers at mga bangkero dun, kasi pag kinuwento nga naman nila masisira ang hanapbuhay nila. Hanapbuhay nilang pagsasakripisyo ng buhay ng ibang tao.
Kung mahal mo ang kaibigan mo o pamilya mo, huwag mong ilapit sa mapanuksong ganda ng Anawangin, marami pang ibang magandang lugar. Gawin nating si Mel na ang huling biktima, at sigurado akong ikatutuwa ni Mel na makatulong tayo sa ibang tao na malayo sa sakuna. “Don’t be a victim behind the beauty of Anawangin!!”
At para sa’yo Mel, ang pagdarasal namin para sa Mapayapang Paglalakbay. Habang-buhay kang nasa puso namin. May you Rest in Peace.
*********************************************************************************************
Sa pangyayaring naganap ng araw na iyon, maisip sana ng mga taong nakapaligid sa Anawangin na hindi lang pera ang importante sa buhay ng tao, hindi lamang ang kikitain nila ang una nilang isipin at sa bawat sentimong mahahawakan nila galing sa mga dayuhan sa kanilang lugar ay may kapalit ding pwedeng mangyari sa mga mahal nila sa buhay. Huwag nyong hintaying balikan kayo ng tadhana at gantihan kayo ng kalikasan, huwag nyong hintaying singilin din kayo kapalit ng mga buhay na nawala dahilan sa inyong kapabayaan. Napakasakit mawalan ng mahal sa buhay, at sana ang buhay na ibinuwis ni Mel ang maging paraan upang mabuksan ang mga mata ng sambayanan na hindi nakikita sa ganda ng lugar ang kaligtasan ng bawat isa. Maganda mang tignan ang lugar ng Anawangin, pero may multong nakatago sa gandang nakikita natin. Huwag na po nating pabayaang may madagdag pa sa mga buhay na nawala sa lugar na iyan, huwag nyo pong isapalaran ang inyong mga buhay! Magandang pakikisama ng mga nagpapatakbo at nangangalaga ng Anawangin lalo na ni Aling Ligaya hindi po matutumbasan ng buhay na lalamunin pa ng isla ng Anawangin!!!!!
Mel, maraming salamat sa iyong kabaitan hindi mo pa man oras ngunit kailangan naming tanggapin ang katotohanang binawi ka na ng Maykapal. Marami ka ng taong natulungan, marami ka ng mapasayang tao, mahirap man sa amin pero kailangan mo ng tumuloy sa iyong pupuntahan. Alam kong nasa tabi ka ng Diyos na Maykapal, at alam kong magiging masaya ka dyan. Huwag mo na kaming alalahanin dahil binigyan mo na kami ng mga alaalang hindi namin malilimutan, napakabait mong kapatid, tito at lalong lalo na bilang anak sa mga magulang natin. Humayo ka na at matahimik sa kandungan ng Panginoong Diyos. Maraming maraming salamat kapatid ko!!!! Mahal na mahal ka namin!!!!
MICHAELA MAXINO HERNAEZ
Sister of Melvin
Hello michaela, i read your story and i just wanna say that it made me realized how important life is and behind the fun you’ll never know whats gonna happen next. condolence to your brother.
by the way i just want to ask since my barkada plans to go Anawangin, do you have the cell no. of Vic, the one you’ve hired as boatman. since i am responsible for early preparations, i need to look and hire a boatman.
Thank you so much.
hi may i ask pano po pumunta sa anawangin cove from cubao or from makati?
thanx
hello, may i know how much did you pay for the boatman, at papunta’t pabalik na ba yung buong bayad?…
thank you:0
ang ganda naman ng post ng naka kulay blue na bathing soothe =]
mdli lng pumunta d2 s san antonio zambales kung nsaa ang anwangin.kpg nsa mkati kyo go lngk kyo s terminal ng victory s pasay.kpg cubao nmn s terminal ng victory din tas sa2kyan nio IBA,STA.CRUZ.OLONGAPO n bus.kpg nskyan nio i IBA,STA.CRUZ baba n kyo s byan ng SAN ANTONIO.sa2ky kyo ng tricycle sbihin s driver ng tricycle n PUNDAKIT s pinkdulo at hnpin c WILLIAM PERGES.da2lhin kau s anawangin nun 200/persons hitd sundo n un.or txt me 09062355615 or william 09291713598